Kornbio

ปีนี้ผ่านไปไวเหมือนการ์ตูน แทบจะไม่ค่อยมีอะไรใหม่ๆเลย เหมือนเป็นปีแห่งการปรับตัวให้เข้าร่องเข้ารอย

อะไรที่กังวลใจในรอบปีที่ผ่านมาก็ค่อนข้างแยะก็เริ่ม clearๆ ไปเกือบหมดทุกอย่างแล้ว
และตอนนี้....ที่บ้านมี wifi ใช้แล้ว!!!!! ต่อไปก็นั่งเขียน blog สบายๆในห้องแอร์ก่อนนอนได้อย่างเปรมปรี

นึกๆไปน้องก็เรียนจะจบ course แย้ว lab ยังไม่ตั้งไข่เยย ถ้าเริ่มได้คงต้องทุ่มเทแรงกายแรงจายยให้สุดๆ
รู้สึกเย็นวาบๆขึ้นมาเมื่อรู้ตัวว่าเป็นคนเดียวในรุ่นที่ยังไม่เริ่มทำอะไร

 

ออกเดินทางจากกรุงเทพเวลาเที่ยงด้วยรถนครชัยแอร์ Flight เที่ยงตรง ตอนแรกเกือบไม่ได้ไปแระเพราะมีเรื่องขัดข้องนิดหน่อย จนป่านนี้ก็ยังไม่เข้าใจบางอย่าง แต่ช่างมันเหอะ อ้าว Space ไม่ยอมให้ใส่รูปตั้งใหญ่ๆเหรอเนี่ย ซวยเลย แนวตั้งเยอะด้วย

  

มาถึงเมืองเจียงใหม่ประมาณ 4 ทุ่มเศษ แดงบอกว่าจับรถแดงมาประมาณ 30 แต่เอาเข้าจริงเจอแต่ 80 คันสุดท้ายที่ถาม ตะโกนไล่หลังมา 70.....60.....จะประหยัดไปไหน (แอบโหดเหมือนกันนะชาวเจียงใหม่) สุดท้ายเลยเอา Taxi Meter ดีก่าไหนๆประมาณ 80 แล้ว ขอสบายหน่อย มาถึงเจอกันครบอีก 3 คนเป็นใครมั่งคงไม่ต้องบอก แล้วก็มาปล่อยโคมกัน บอกตรงๆว่ามาถึงยังทำหน้าทำตาไม่ถูกเพราะยังตึงๆเรื่องนั้นอยู่ เสร็จก็ไปหาอาหารริมน้ำรับประทาน สุดท้ายต้องมากินก๋วยเตี๋ยวลูกชิ้นนายฮั่งเพ้ง(กรุงเทพหากิไม่ได้เลยนะเออ) แล้วก้อเข้าที่พัก ในใจเราว่าก็ OK เลยล่ะ อาจเทียบโรงแรม 1 ดาวตอนไป Sing ไม่ได้ แต่ก็อยู่ได้อย่างสบาย ลูกยางกะอ้วนนอนห้องรับแขก ส่วนข้าเจ้ากับแดงแยกกันนอนคนละห้อง จริงๆก็กลัวอยู่เน้อ แต่ไปขอนอนกะแดงก็กระไรอยู่ เดี๋ยวเสียภาพพจเยาวชนคนกล้าหมด เล่มเกมส์เศรษฐีกันก่อนนอนด้วย ไม่ได้เล่นมานานมากกกกกกกกก เมื่อก่อนต้องเล่นคนเดียว เล่นหลายคนแบบนี้ค่อยสนุกขึ้นมาหน่อย พอเจ้าพ่อโรงแรมแพ้ก็เลิกเล่นเลย(ไม่แพ้ได้ไงคนตกโรงแรมทีเสีย 350 ตกแฟลตปลาทองลูกยางทีละ 5000) ถ้าเล่นต่อเราก็มีโอกาสชนะแหละแต่เดี๋ยวคุณแดงจะหมดสนุกซะก่อน นอนแระ อ้อ เล่น PS1 กันอีกแป๊บ

วันอังคาร

ตื่นกันสายเลยทีเดียวเป็นผลทำให้ไปปายไม่ทันด้วยส่วนนึง(อีกส่วนคือถ่ายรูปแต่ละจุดตอนขึ้นดอยนานจิ๊บ) หลังจากจับรถไปลงตีนดอยได้แล้วก็หารถที่จะนำพวกเราเที่ยวครึ่งวัน(จริงๆคือเกือบวัน) ได้ในราคาคนละ 150 บาท ไปทั้งหมด 3 ที่ คือ หมู่บ้านชาวเขาดอยปุย(ได้ไกด์ตัวน้อยๆนำทางให้ เห็นแล้วอยากไปเป็นครูดอย), ที่ที่ 2 คือพระตำหนักภูพิง กุหลาบพันธุ์แปลกๆเยอะมาก, ส่วนที่สุดท้ายคือ ดอยสุเทพ เคยมาแร้วแต่ไม่ได้เข้าไปข้างในเพราะมาคราวก่อนคนเยอะทีเดียว คราวนี้เลยได้โอกาสดี จบแล้วมาที่ท่ารถหารถไปปายไม่ทันซะงั้น แต่ก็ใช้ internet ที่ท่ารถหา Aya Service เจอเลยโทรจองเรียบร้อย

ระหว่างนั้นมีคนสูงวัยเดินมาคุยอะไร 10 Baht Coin ก็ไม่รุ เราก็นึกว่าจะเล่นเลยบอกให้รอแป๊บนึง เค้าเลยถามว่ามาจากไหน Tokyo เหรอ? ไม่ใช่ I มาจาก Bangkok ฮาแตกเลย เค้าบอกว่านึกว่าคนต่างชาติเห็นคิ้วเข้มๆนึกว่า Jap ส่วนแดงไม่ต้องพูดถึงรายนั้นเหมือน Korean มาแต่อ้อนแต่ออก ตอนนี้คุณอ้วนเดี้ยงไปแล้วด้วยกลับไปนอนพักก่อน

ตอนเย็นออกมากินหรูซักมื้อ มีเพลงคำเมืองให้ฟังด้วย (ไม่รู้ว่าตุ๊กๆตั้งใจกวนป่าวเพราะหลังจากช่วยกันวิเคราะห์คำพูดเหมือนกับถูกหลอกให้นั่งแพงๆมาที่ใกล้ๆ) มื้อนี้ประทับใจมั่กๆ
ง่ะรูป load นานโคตรๆ ขอลงบางรูปละกันที่เหลือดูได้ใน Photo Album นะงับ คนอุตส่าห์ตั้งใจทำ จิ๊

    

วันพุธ

จับรถไปปายแต่เช้าหลังจากมาถึงหมดสภาพเลย ทั้งปวดท้องทั้งเวียนหัว โอว... ทรมานสุดๆ แต่มาเห็นบ้านต้นไม้แล้วก็คุ้มค่าแก่การทรมาน
มาถึงนี่เช่าแมงกาไซต์โลด ตอนนี้จินตนาการไปว่าถ้าขี่เป็นจะเช้าคันละ 700 คงเท่ห์น่าดู ส่วนตอนนี้ต้องซ้อนท้ายชาวบ้าน เอา Wave ไปก่อน เนื่องจากมีคคนขี่เป็น 2 คนเราเลยต้องซ้อนไปกะแดง(ถึงไม่เต็มใจแต่คงไม่ทิ้งเพื่อนให้ขี่จักรยานตามไปหรอกนะเออ) วันนี้เที่ยวหลายที่อยู่รูปด้านล่างเป็นชิงช้าในหมูบ้านจีนยูนานกะส่วนที่เป็นรีสอร์ท ชิงช้าให้ความน่ากลัว 6 พอ เดะๆ

  

ตกเย็นไปอาบน้ำแร่ แล้วมาแช่เฉพาะเท้าต่อข้างหน้า เท้าอมชมพูเชียว(สงสารคุณลูกยางตอนนี้ เริ่มถูกธรรมชาติคุกคามแล้ว) ตกดึกเข้ามากินข้าวในเมือง เป็นมื้อที่สบายๆ สนุกอีกมื้อนึง แล้วก็กลับที่พัก ขากลับมีเรื่องให้ตื่นเต้นนิดหน่อย อ่านได้ใน Blog ของอ้วนและลูกแยง ตอนน้ำมันหมดกะลังคุยกะแดงเลยว่า "โดยรวมแล้วผมประทับใจที่นี่มากเลยนะ" นี่ไงล่ะเอาไปอีกเรื่องให้ตรึงในหัวใจ

 

วันพฤหัส

วันนี้เก็บจุดเที่ยวที่เหลือในปายอีกนิด แล้วรีบกลับมาให้ทันขึ้นรถกลับเจียงใหม่ 4 โมง กลัวฝรั่งด่าแม่มาก รีบกันสุดชีวิต รูปซ้ายล่างสุดถ่ายที่ร้าน Coffee in Love บรรยากาศดีแต่ไม่เห็นประทับใจเครื่องดื่มเลย สั่งนมสดได้นมหวานเจี๊ยบมา ถึงเชียงใหม่โดยสวัสดิภาพ คุณน้าอ้วนพาไปเลี้ยงข้าวเย็นด้วย ที่นี่แหละลืม Retainer ไว้ ไปทำใหม่อาทิตย์หน้า เสียอีก 1500 T.T แต่ก็ทำใจแล้วว่าสักวันมันต้องหายสักที ตอนเช้าถึงกรุงเทพโดยสวัสดิภาพ ทุกอย่างจะสมบูรณ์ถ้า มือถืออ้วนไม่หายและเราไม่ลืม Retainer อ๊ากกกกก!!(แต่ก็แอบมีเรื่องโชคดีนิดส์นึง)

     

สุดท้ายขอขอบพระคุณเพื่อนๆมาก ที่ยอมให้มาด้วยทั้งๆที่ในใจอาจคิดว่า

ลูกยาง "เรื่องมากนักมรึง ไม่มาก็อย่ามา"
แดง "ไม่อยากนั่งกับเ_ยนี่เลยทำไงดีอ่า"
อ้วน "กรูอยากถ่ายอย่างงี้ มรึงจะมายุ่งไรนักหนาวะ"
แดง "เมื่อไหร่มรึงจะหุบปากซะทีเนี่ย กรูจะกินข้าว"
ลูกแยง "เบื่อจัง ชอบมีแหม่มเข้ามาถามว่า เป็นผู้โชคดีได้มาเที่ยวกับดาราเหรอ"!!!

แต่ขอให้คิดไว้เสมอว่าผมเต็มใจ Service พวกคุณทุกอย่าง แค่นี้แหละ

คราวหน้าถ้าจะให้ไปด้วยนะ ไปหลวงพระบางกันเลยเด้!!!

     

แอบดูบรรยากาศปายนิดส์นึง